ดูหนังอย่างคนเบี้ยน้อยหอยน้อย 125; ดู 20th Century Women หนังที่ผู้กำกับ-เขียนบท ไมค์ มิลส์ ได้แรงบันดาลใจจากแม่ผู้ไม่มีใครเหมือนและไม่เหมือนใครของเขาเอง

คุณพี่ไมค์ มิลส์นั้น นับว่าเป็นคนหนึ่งที่มีชีวิตสุดติ่งกระดิ่งแมว คุณพ่อคุณแม่ของแกหย่ากันตั้งแต่แกยังเด็กๆ แกอยู่กับคุณแม่และพี่สาว แล้วหลังจากคุณแม่เสียชีวิตไปในปี 1999 คุณพ่อก็เปิดตัวว่าเป็นเกย์ แกก็เลยหยิบเรื่องราวของตัวเองและคุณพ่อมาทำเป็นหนังเมื่อปี 2010 ใช้ชื่อว่า Beginners ส่งผลให้คริสโตเฟอร์ พลัมเมอร์ (ผู้การฟอน แทรปป์ ในหนัง The Sound of Music เวอร์ชันอมตะ) ผู้รับบทคุณพ่อ กวาดรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมมาแทบจะทุกเวที รวมทั้งลูกโลกทองคำและออสการ์ เมื่อปี 2012

ทำหนังเมาท์พ่อประสบความสำเร็จเป็นอันดีแล้ว ก็มาถึงคราวที่จะทำหนังเมาท์แม่บ้าง คุณแม่ของไมค์ มิลส์ เกิดในยุค 1920s เติบโตมาท่ามกลางภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ (Great Depression) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ท่านไปสมัครเป็นนักบิน ผ่านการฝึกบินแล้ว แต่สงครามยุติเสียก่อนจึงไม่ได้ปฏิบัติการ จากนั้นท่านก็เข้าทำงานเป็นนักออกแบบในบริษัทที่มีแต่ผู้ชายล้วน พร้อมกันนั้นก็เล่นหุ้นไปด้วย และมีลูกคนสุดท้องเมื่ออายุได้ 40 ปี #แปลกกว่าแม่ตูอี๊กกกก

ที่มาภาพ: movielala.com

เรื่องราวในหนัง 20th Century Women เกิดขึ้นในปี 1979 ที่แซนตาบาร์บารา เมืองชายฝั่งของรัฐแคลิฟอร์เนีย กล่าวถึงครอบครัวฟีลด์ส อันประกอบด้วยคุณแม่เลี้ยงเดี่ยววัย 55 นามว่า โดโรเธีย (แสดงโดย แอนเน็ตต์ เบนิง) กับลูกชายคนเดียววัย 15 ชื่อ เจมี (แสดงโดย ลูคัส เจด ซูแมนน์) โดโรเธียทำงานเป็นนักออกแบบในบริษัทแห่งหนึ่ง ในขณะเดียวกันก็เป็นนักเล่นหุ้น และเป็นแลนด์เลดี้เปิดบ้านให้เช่า มีผู้เช่า 2 คน ได้แก่ แอ็บบี (แสดงโดย เกรตา เกอร์วิก) ช่างภาพสาวพังก์ ผู้กำลังต่อสู้กับมะเร็งปากมดลูก และอีกคนคือ วิลเลียม (แสดงโดย บิลลี ครูดัพ) หนุ่มใหญ่อดีตบุปผาชนผู้ผันตัวเองมาเป็นช่างไม้ โดโรเธียกลัวว่าช่องว่างระหว่างวัยของเธอกับลูกอาจจะเป็นที่มาของความห่างเหินและความไม่เข้าใจกัน เธอจึงขอให้หญิงสาว 2 คนมาช่วยเธอดูแลเจมี คนหนึ่งก็คือแอ็บบี สาวอาร์ตตัวแม่และเฟมินิสต์ตัวกลั่น อีกคนคือจูลี (แสดงโดย แอลล์ แฟนนิง) สาววัย 17 ซึ่งเจมีหลงรัก และเธอก็แอบเข้ามานอนร่วมเตียงกับเขาเป็นประจำโดยไม่เคยมีเซ็กส์กันเลย #ขุ่นแม่เลือกพี่เลี้ยงได้เยี่ยมมากข่าาาา

เป็นอันว่า เจมีก็ได้รับการเลี้ยงดูโดยผู้หญิงแปลกๆ 3 คน กับผู้ชายมึนๆ 1 คน ท่ามกลางสังคมอเมริกันปี 1979 ซึ่งกำลังเป็นช่วงหัวเลี้ยวของยุคเก่ากับยุคใหม่ ดูจากโปสเตอร์จะเห็นว่าด้านบนมีภาพที่เป็นสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนแปลงในด้านต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นวิทยาการ เทคโนโลยี วัฒนธรรมดนตรี การเมือง (ผู้ชายในภาพเล็กคือจิมมี คาร์เตอร์ ประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกาในช่วงปีนั้น) และที่สำคัญ “ผู้หญิง” ก็เปลี่ยนแปลงพัฒนาไปจากเมื่อก่อนเป็นอันมาก

โดโรเธีย อันเป็นตัวละครที่จำลองมาจากคุณแม่ของไมค์ มิลส์ อาจจะเป็นผู้หญิงที่ “ล้ำยุค” มากในสมัยของเธอ แต่เมื่อโลกก้าวไกลไวเหมือนติดจรวด เธอก็พบว่าตัวเองหวุดหวิดจะ “ตกยุค” อยู่รอมร่อ เธอก็เลยพยายามเรียนรู้ทุกอย่างให้ “ทันยุค” เพื่อจะได้เข้าใจและเข้าถึงลูกชายวัยรุ่นสุดเฮี้ยว ส่วนแอ็บบี ตัวละครที่จำลองบุคลิกมาจากพี่สาวของมิลส์ เป็นตัวแทนของหญิงสาวทันสมัย ที่ต้องแบกรับชะตากรรมอันเกิดจากความผิดพลาดของคนยุคก่อน แต่เธอก็สามารถค้นพบแนวทางของตัวเองแม้บางครั้งจะเสียศูนย์ไปบ้าง ในขณะที่จูลี ตัวละครที่จำลองบุคลิกมาจากเพื่อนสนิทของมิลส์ เป็นตัวแทนของเด็กสาวที่ยังสับสน ยังหาเส้นทางของตัวเองไม่เจอ ก็เลยใช้ชีวิตเหมือนประชดชีวิตอยู่ตลอดเวลา

ทั้งสามคนต่างก็เป็นผู้หญิงธรรมดาๆ ที่ไม่ได้เก่งหรือดีไปซะทุกอย่าง แต่ด้วยวิญญาณ “ขบถ” ที่เต็มเปี่ยมโดยเนื้อแท้ พวกเธอจึงไม่เคยยอมให้สังคมมามีอำนาจเหนือ และแม้พวกเธออาจจะไม่ได้มีอิทธิพลอะไรต่อสังคม แต่ก็มีอิทธิพลต่อผู้ชายรอบข้าง ดังจะเห็นได้จากตัวละครชายในหนังเรื่องนี้ ทั้งเจมีและวิลเลียม ต่างก็อยู่ในลักษณะที่เป็น “เบี้ยล่าง” ของตัวละครหญิงทั้งสามไม่ทางใดก็ทางหนึ่งเสมอ ประเด็นนี้ดิฉันชื่นชอบมากเป็นพิเศษ เพราะมิลส์นำเสนอได้ทั้งน่ารักและร้าวราน ทำให้หนังมีทั้งความตลกขบขันและความเจ็บแปลบๆ เป็นเรื่องของคนอ้างว้างที่นำเสนอได้อย่างอบอุ่นอิ่มเต็ม และแสดงให้เห็นความสัมพันธ์ระหว่างชีวิตคนกับสังคมร่วมสมัยอย่างที่ไม่อาจแยกขาดจากกันได้

นักแสดงทุกคนให้การแสดงที่น่าจดจำอย่างที่สุด บิลลี ครูดัพ (เอ๊ะ! ทำไมพูดถึงแกก่อน 555) ตลกมากกกก ตลกอย่างเนียนๆ ตลกอย่างมีระเบียบเรียบร้อย โดยไม่ต้องพยายาม น้องแอลล์ แฟนนิง ไม่ตลก แต่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกอันซับซ้อนผ่านสีหน้านิ่งๆ ได้อย่างน่าอัศจรรย์ เกรตา เกอร์วิก ในลุคสาวพังก์ผมแดง ปังทุกฉาก เด็ดขาดทุกตอน ส่วนแอนเน็ตต์ เบนิง ที่นักวิจารณ์ฝรั่งชมว่าความดีงามในการแสดงของหนังเรื่องนี้ มาจากการที่เบนิงใช้ทักษะความสามารถโอบอุ้มทุกคนไว้ให้ได้มาตรฐานเดียวกันกับเธอนั้น มันไม่เกินจริงเลย เห็นได้จากการที่น้องลูคัส เจด ซูแมนน์ สามารถประชันบทบาทกับเธอได้อย่างเท่าทันกัน และถึงพริกถึงขิง

หนังทำให้เราสัมผัสได้ถึงการเติบโตของทุกคนหลังจากที่ผ่านการเรียนรู้และการขบถต่อแบบแผนของสังคมยุคเก่า ราวกับหนังกำลังจะบอกว่า ผู้หญิงในศตวรรษที่ 20 ก็เป็นอย่างนี้ คือมีอำนาจที่จะลิขิตชีวิตตัวเอง และมีศักยภาพที่จะเติบโตไม่ว่าจะอยู่ในวัยใด

สรุป: จ่าย 140 ได้กลับมา 159

หมายเหตุ:

  1. 20th Century Women ฉายเฉพาะที่ House RCA ฮ่ะ ดูหนังเสร็จกินข้าวต่อได้ อาหารใน RCA อร่อยๆ ทั้งนั้น
  2. หนังได้เข้าชิงรางวัลมากมายเมื่อปีที่แล้ว รวมทั้งรางวัลออสการ์สาขาบทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม และรางวัลลูกโลกทองคำสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมประเภทเพลงและตลก กับนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมประเภทเพลงและตลก (แอนเน็ตต์ เบนิง) แม้จะพลาดรางวัลนี้ แต่เบนิงก็ไปชนะในเวทีอื่นๆ ขนรางวัลกลับบ้านเป็นกระบุง

 

โดย ปวิวัณณ์ คำเจริญ

3 กรกฎาคม 2560

(ขอบคุณภาพปกจาก cinemaplanet.pt)

แสดงความคิดเห็น