หนี

ซวนเซ ผู้คนเบียดเสียด ฉันพยายามทรงตัวในความแออัด ไม่ให้ล้ม คนมากมาย ฉันเห็นแต่ความเดียวดาย ความเหงา ในสายตาของคนเหล่านั้น

ว้าวุ่น

ฉันอยู่ที่เดิมตลอดมา คอยมองเธออยู่ห่าง ๆ แต่เธอไม่เคยสังเกตเห็น ยิ้มของเธอช่างสดใส ทำให้โลกเบิกบาน

จากเริ่มต้นจนวันสุดท้าย

จำได้ไหม รักของเราเริ่มต้นเมื่อไหร่ ในค่ำคืนที่ฟ้าเกลื่อนไปด้วยดวงดาว เธอกระซิบข้างหูฉัน แล้วทันใดนั้น โลกของฉันก็เปลี่ยนไป